نمایشگاه مثل یک انسان
مدیا :نقاشی
«خواننده باید برهنه در میان قطعات متن به رقص درآید و تن بر تن متن بساید . دست آورد این سایش ، نقش هایی ست محو ،که او بر تن متن و متن بر تن او می نشاند .»
نه، رضا به شکستن دست هایت نمی دهم؛ با آنکه لایه ای از غم و کدر و نیز خشم و عصبیت و نفرت و انتقام، پهنای صورتم را چون مردانی که به جای بخشایش، به انتقام جویی بابت زخم های واقعی و خیالی که خورده اند، آرایش کرده است.
رنگ ها به اطاعتت، اشتها برانگیزترین ها را در دیس چهره خوری ات برای پذیرایی از شکم های گرسنه به نقش گذاشته اند.
چه کسی است که دوست دارد در چنین دوزخی گرفتار گذران و روزمرگی شود ؟
شاید دلقکی چون من. که از معصوم ترین ها وحشت دارد و از ترسناک ترین ها لذت می برد.
چطور رضا به شکستن دست هایت دهم؛ حالی که مردانگی طبعَ ت، ستم و دروغی را که مثل گردباد دنیا را در هم پیچیده با همین دست ها نقش کرده است.
و رنگ کرده است لبانم را، سرخ، گویی خون زمان مکیده ام. دهانم بازمانده و در خلاء گم گشته ام. مرده ام؛ بدون این که مرگ سراغم آید. به سان تندیسی خاموش و ساکن. آه این خدای خشم از خون پسرانش پُر می خورد؛ در جهانی آشفته، پر از توهم های ساده و بت های فرسوده. و شخصیتی که از هست به نیست درآمده. چنین شد که دستانت به دنیایم آورد.
نه من رضا به شکستن دست هایت نمی دهم. گِله کردن از این دنیای مفلوک اتلاف وقت است.
