نمایشگاه خراش
مدیا :نقاشی
نقاشی کردن از سنین کودکی همیشه برایم چیزی فراتر از مهارت، استعداد و یا خلق یک پدیده زیبا بوده . بلکه شبیه یک زندگی موازی در گستره بی پایان تخیلاتم می نمود که طعم لذت بخشش جایگزین همه واقعیتهای تلخ روزگار می شد. من در مسیری ناهموار، با دنیای واقعی گلاویز می شدم ولی در درونم، دنیای دیگری از مفاهیم خود ساخته، شکل می گرفت.
این دوگانگی با توجه به رشته تحصیلی من در فضای ریاضی و فیزیک تا سالها ادامه پیدا کرد تا اینکه متوجه شدم که زندگی آن چیزی نیست که با آن مواجه می شویم بلکه ما خود زندگی هستیم و همه درک ما از زنده بودن همانیست که خود تعریف می کنیم. این نگاه اگزیستانسیالیزمی باعث پیوند باورهای هنری و فلسفی من شد.
استعداد درون و مهارت هایی که در طول سالیان به صورت خودآموخته کسب کردم همراه با نگاهی جدی تر به هنر نقاشی این انگیزه را ایجاد کرد تا ؛ اندیشه ، دیدگاه و باورهای شخصی خودم را نسبت به زندگی به تصویر بکشم. اغلب، مفاهیمی عمیقی مثل " زن" ، "بودن" ، " امید" و ... سوژه های مورد علاقه من برای نقاشی کردن را تشکیل می دهند. خراش شاید نامی غیر متعارف برای یک نمایشگاه نقاشی باشد ولی استفاده ار تکنیک خراش روی بوم که با هدف ایجاد کنتراست بیشتر در رنگها در برخی تابلوها صورت گرفته ؛ به طور جالبی با روحیه کمابیش خشن و نمایان شدن لایه های زیرین وجودی خودم در خراش های عمیقی که بر روحم خورده، همخوانی دارد.
امیدوارم آنچه که نمی توانم با حرفها و واژه ها برایتان بگویم در قاب این تصویرها احساس کنید.
مهدی آذین
دیماه 1395
رد شدم از نور. از سایه؛ ازاین دیوار سخت لعنتی. از دل تردید در اندیشه های خط خطی.
مثل آواری که می ریزد به روی کهنه ها مثل دنیایی که می پیچد درون ساده ها
گم شدم در شورش مواج ذهن یاغیم سوی آن بی راهه ها، مجنون و تنها راهیم
نیست آرامی برایم؛ نیست آرامی. مجوی مثل پاییزم که می ریزد تمام برگهایش را به جوی
بال می خواهم که بگریزم به سوی ناکجا اینچنین حسی نمی گنجد درون واژه ها
م. آذین


