نمایشگاه منِ استمراری

مدیا:  عکس

برای بودن باید شد و برای شدن باید بود.
مگر جز این است که انسان به ناچار انسان است و برای این بودن باید بشود، برای شدن باید بتند و برای تنیدن باید برهد و برای رهیدن بخزد به سکوت، به درون، به تنهایی؛ به یک مجال خلوت عامدانه، به یک خیال محض عاقلانه با تمامی من های نهفته ی وجودش در مصاف چیستی و کیستی و باز ستاند خود را از خویش؟
و مگر میشود زخمها را از یاد برد؟
و مگر میشود دردها را از یاد برد؟
و مگر میشود خرناسه های خاطرات را کابوس ندید؟
و مگر میشود جغرافی بود و تاریخ نبود؟
و مگر میشود تاریخ بود و انسان نبود؟
و مگر میشود شد ولی نبود در یک دور مستمر در استمرار یک من؟
چگونه بودنی؟ چگونه شدنی؟ چگونه بودنی؟...