نمایشگاه کهکشان‌های کوچک
مدیا: عکس
" باد دست ما را هرکجا که رها کند همانجا را وطن صدا خواهیم زد ، آنجا مرکز زمین خواهد شد و پست ترین جلوه های طبیعت هم نشان عشق او به ما خواهند بود "
هر نفسی که از زهدان مادر رها میشود مثل بطری ای که زیر آب چوب پنبه اش را از سرش بپرانند ، جهان صفر تا صدش را در او تجلی میدهد . هر کدام آن ادراکیست منحصر به فرد از حقیقت واحد جهان و اجتماع او اجتماع عالم ها و منظومه هایی است که در خیابان ها از کنار هم میگذرند ، در رستوران ها با هم غذا میخورند و در خانه ها به هم عشق میورزند .
اما محال ممکن است که به اعماق یکدیگر دست پیدا کنند .
هرکدام دیگری را جلوه ای کوتاه و گذرا میبیند و خود را محور معنی . مرگ را میبیند و به آن واقف است اما مخفیانه قبول میکند که خود زنده خواهد ماند .
او باور دارد هسته جهان است . باوری که از حقیقت دور نیست .
جهان به تعداد انسانهایی که در آن نفس میکشند " هسته اصلی " دارد. کهکشان های کوچکی که با دستان قابله از بهشت رانده میشوند و با حبس شدن بازدمشان به آن باز میگردند . و در میان این دو ناشناخته سفرهایی در فضای ماده انجام خواهد شد که هرچقدر با هم متفاوت باشند " آغاز" و " پایان " یکسانی دارند .
مجموعه پیش رو مستند نگاره هایی است از کهکشان هایی که باد دستشان را درغربِ مشرق زمین رها کرد . هرکدام آنها در نقطه ای متفاوت از سفر خود ایستاده اند ، اما وقتی پازل وار کنار هم قرار میگیرند ...
حسین موسوی صدر
خرداد ماه یکهزار و سیصد و نود و شش خورشیدی
