نمایشگاه مزامیر سکوت
مدّتی باران و تاریکی را گوش کردم. چه لذّتی دارد از فردای نیامده نترسیدن، گوش به باران دادن، چای درست کردن، پادشاه وقت خود بودن ...
ــ شاهرخ مسکوب، روزها در راه
لغتنامهی دهخدا «سکوت» را «خاموش شدن» و «خاموشی» معنا کرده؛ اما همچنین «با توانایی به سخن گفتن و ترک آن کردن».
سکوتی که اینجا از آن سخن میگوییم/میبینیم از جنس آن معنای دوم است: توانایی سخن گفتن اما ترک کردن آن؛ توانایی حضور اما انتخاب بر عدم حضور؛ توانایی انتخاب و چیدمان عناصر موجود در تصاویر اما رها کردن آنها به شکلی که بودند و قرار بود باشند؛ ترجیح «هندسهی مقدسِ بخت» بر آنچه میتواند به واسطهی ما ــ و حضور ما ــ به شکل و تصویرِ دیگر بدل شود اما «نمیشود».
تصاویرِ گردآمده در اینجا، برآیند شیفتگیِ گردآورندهی آنهاست ــ من ــ به سکوت، به آنچه هست و شنیده نمیشود، به آنچه حاضر است و نادیده میماند، به آنچه زمانی بود و دیگر نیست، به خاطرهی همهمههایی که امروز دیگر به گوش نمیرسند، و داستانهایی که دیگر دنبال گرفته نمیشوند.
کیانا فرهودی، مرداد ماه 1396مدیا: عکس


