نمایشگاه اولین دوقلو های من

پروژه کودکان من

ایده ی اولیه ی این پروژه زمانی آغاز شد که رسانه های ملی ایران آغاز به تبلیغات گسترده به منظور ازدیاد جمعیت و تشویق برای فرزندآوری بیشتر نمودند. در ابتدا قصد داشتم در هر ماه اثری به شکل یک نوزاد انسان و به صورت سریالی ارایه دهم که در هر ماه متولد شوند و هر یک دارای شماره ای باشند و مدام به تعدادشان افزوده شود. اما، به مرور زمان، ایده ی اولیه دگرگون شد و در نهایت به صورت کنونی درآمد و تصمیم بر این شد که نوزادان در هر فصل ارایه گردند و به گونه ای پویا بر اساس رویدادهای سیاسی، اجتماعی و یا طبیعی که در طول هر فصل رخ می دهند و تاثیری مستقیم بر زندگی مردم جهان و یا منطقه ای خاص می گذارند باشند. در واقع، این نوزادان با استفاده از نمادها و نشانه های مربوط به مهم ترین رخداد در هر فصل، تفسیری شخصی از آن رویداد یا حادثه ارایه می دهند تا یادبودی باشند برای یک اتفاق اثرگذار. آنچه در این کار برایم اهمیت دارد، معنا و پیامی است که خلق این مجموعه به همراه دارد: از فرم ظاهری آثار گرفته تاشکل گیری ایده و اجرای آن در طول هر فصل وهمچنین فرآیند نامگذاری و حتی فروش که در واقع بخشی از معنای اثر را تشکیل می دهد.

از آنجا که مردم هر جامعه در رویدادهای اجتماعی و سیاسی ای که در جامعه رخ می دهد اثر گذارند و در حقیق دولت ها و ملت ها هستند که منشا و آغاز گر این رویدادها می باشند، تصمیم گرفتم مخاطب اثر نیز بخشی از فرایند خلق اثر گردد، به این صورت که مخاطب می تواند با شرکت در مزایده فروش اثر که معمولا در آخرین روز هر فصل به تاریخ میلادی برگزار می گردد شرکت نموده و با خرید اثر به عنوان پدر یا مادر جدید کودک معرفی گردد. خریدار خود نام کودک را انتخاب می نماید. نام پدر یا مادر جدید کودک به همراه نام انتخابی کودک در گواهی نامه ای فلزی که از جنس استیل است ثبت می شود. اثر در نهایت برای خانواده ی جدید کودک ارسال می گردد.

قصدم بر این است تا زمانی که برایم مقدور است این پروژه را ادامه دهم و بدین ترتیب برهه ای از زمان را که در آن زندگی می کنم به گونه ای فردی و گویا ثبت نمایم. این کودکان برای من یادبود و خاطره ای هستند از آنچه که برای انسان امروز اهمیت دارد. از مخاطب این آثار دعوت می کنم که به رویدادهایی که جهان ما را دگرگون می سازند فکر کند؛ شاید بدین ترتیب تصمیم گیری هایمان منطقی تر باشند و فردای بهتری برای فرزندانمان پایه ریزی کنیم.

مانی مهرزاد