نمایشگاه سردرگم
جایی هست که زبان در مواجهه با جهان، و تحت تاثیر جبر موجود در مکان، زمان یا فرهنگ، منطق ساختاری خود را از دست میدهد و دچار کمبود میشود. با این وجود، ذهن به عنوان مولد زبان باز هم به دنبال ایده میگردد و با توسل به داستان و استعارات به تولید زبان تداوم میبخشد. بدین ترتیب به روشی دیگر و با پیروی از شرایط، مشاهداتش را، تصوراتش و برداشتهایش را با روایات و استعاراتی دیگر شرح میدهد. گاهی واژگان، عناصر زبان، آنچه را که باید بگویند پنهان میکنند و گاهی آن را دقیقا نمایندگی میکنند. گاهی آنها به شکلی قراردادی دلالت بر چیزی دارند و گاهی کاملا نسبت به آنچه قرار است بدان دلالت کنند بیربط به نظر میرسند. ولیکن درعین بیربطی منطقی، آمیزهای از بیان مفاهیم و حالات و احساسات هستند که الزاما در قالبهای قانونمند و منطق ساختاری زبان نمیگنجند.
آثار این نمایشگاه به سادگی بازی با پارهای از همین نوع استعارات است که تحت سیطرهی قوانین و محدودیتهای حاکم بر زبان به ذهن متبادر میشوند.استعاراتی برای بیان توامان دلتنگی، حسرت، خشم، شادی، فراق و غیره. انگار که در این بازی، هرکدام ایفاگر نقش یکی از این حالات باشند. اما در مجموع و در کنار هم، قطعیتی وجود نخواهد داشت که آیا واقعا بیانگر خواهند بود یا صرفا سرگرم کننده.

















